![](http://www.archiwum.goryonline.com/upload/Image/biblioteka gorska/2009/BG_2009_azero14.jpg)
Tym razem padło na Wschodni Szczyt Żelaznych Wrót, Małą Szarpaną Turnię oraz kontynuację opisu Galerii Gankowej. Jest też schemat nowej drogi na Zamarłej Turni, czyli
Blade Runner. Każdy praktykujący taternik oraz teoretyk miłujący poprawnie opisany porządek skalny zacznie przeglądanie numeru właśnie od schematów, zdjęć i opisów dróg do wykorzystania w sezonie.
Drugim mocnym filarem czternastego A/Zero jest część literacka. Długi, fajnie napisany tekst “Ale tam chyba nie ma szlaku” Łukasza Supergana autoironicznie opisuje jedną, tatrzańską, solową wspinaczkę, unikając nudy, nie mówiąc już o patosie. Autor pisze, że ta wspinaczka „była z jednej strony świadectwem odwagi, na jaką nigdy przedtem się nie zdobyłem, a z drugiej strony zaś – ludzkiej głupoty, która przetrwa nasz wszystkich”. Nic dodać, nic ująć.
Wspominałem już razy kilka, że prawdziwym skarbem A/Zero jest Jan Gondowicz, który tym razem pisze o „partnerze idiocie”, czyli o różnego rodzaju perypetiach z drugim na linie. Jak zwykle jest mądrze, syntetycznie i śmiesznie. Część literacką zamyka Adam Śmiałowski z tekstem utrzymanym w klimacie onirycznym o mylącym, topograficznym tytule „Od północno-wschodniej strony”.
Całkiem sporo w A/Zero o wspinaniu na terytorium byłego ZSRR. Zwracam uwagę na krótki tekst “Przeprosiny z Leninem” Marcina Miotka, bo ten mikroporadnik jest kompendium wiedzy o tym, jak wejść na Pik Lenina i jakich błędów można uniknąć po drodze. Dla wybierających się w Pamir ten tekst będzie niczym „flesz” na sportowej drodze.
Tematykę tę uzupełniają obszerny wywiad z Andrzejem Sobolewskim, który wspinał się w Kaukazie w latach sześćdziesiątych i tekst „Pytania o Kaukaz” Pawła Kaczmarczyka, który obecnie jeździ w ten rejon. Te dwa teksty tworzą dopełniającą się całość, której intencją jest odpowiedź na pytanie – jak to się stało, że niegdyś tak popularny rejon jest teraz zapomniany?
W A/Zero można też znaleźć sprawozdawcze teksty gwiazd naszego wspinania wysokogórskiego. Kinga Baranowska podsumowuje trzy wyjazdy: na Alaskę, Nangę Parbat i Dhaulagiri. Piotr Morawski w tekście „Lato pełne śniegu” pisze o wyprawach Alpinus K2 i Alpinus Nanga Parbat.
Śmierć jest niepomijalnym składnikiem wspinania, a pisanie o niej wymaga taktu, wrażliwości i dobrej pamięci. W A/Zero dwa teksty wspominające nie byle postaci, bo Ascetę i Barona w sposób spełniający wszystkie powyższe kryteria.
W czternaste A/Zero sporo informacji, trochę literatury – czyli dla prawie dla każdego coś miłego. Polecam.
Andrzej Mirek
Już wkrótce recenzja nowego A/ZERO nr 15 w najbliższym numerze GÓR.