Górskie osiągnięcia w 2025 roku

Fot. Andrzej Bargiel po zjeździe z Mount Everestu; fot. Bartłomiej Pawlikowski / Red Bull Content Pool

 

POLSKIE KARAKORUM

 

Doczekaliśmy się kolejnej polskiej drogi na wysokim sześciotysięczniku – tym razem dziewiczym. Mowa o pierwszym wejściu na Chumik Kangri (6754 m) w Pakistanie, którego dokonali Michał Czech, Wadim Jabłoński i Słowak Adam Kaniak.

 

Zgodnie z nowoczesnymi trendami zespół robił research, posługując się Google Earth. Pomocne okazały się też informacje od znawcy mało wyeksplorowanych rejonów górskich, Janusza Majera. Ale tak naprawdę Chumik – jeden z najwyższych oznaczonych na mapach, a niezdobytych szczytów Karakorum – zasugerował lokalny agent, który uznał, że da się zdobyć na niego pozwolenie.

 

Szczyt leży w nowo otwartym i silnie zmilitaryzowanym rejonie blisko granicy z Indiami, co miało swoje plusy i minusy. Z jednej strony wymagało to meldowania się po drodze na licznych posterunkach, z drugiej – wybudowana dla wojska droga pozwoliła na dojazd jeepami do samej bazy.

 

Wielu alpinistów uważa, że trójkowy skład jest optymalny przy otwieraniu nowych linii w stylu alpejskim. Z takiego założenia wyszli też Polacy. Niestety, z powodu kontuzji z Michałem i Wadimem nie mógł pojechać Maciek Kimel. Na szczęście świetnym „rezerwowym” okazał się Adam Kaniak, który wcześniej gościł na obozach Grupy Młodzieżowej i Polskiego Himalaizmu Sportowego w Tatrach.

 

 Fot. Chumik Kangri z przebiegiem drogi Great Gig in the Sky; fot. Wadim Jabłoński

 

Po dotarciu do bazy zespół zrobił aklimatyzację, realizując trekkingowe wypady w okolicy. Dwa dni po Polakach i Słowaku do Base Campu przybył znany team Simon Messner i Martin Sieberer, z ekipą filmową. Południowotyrolczycy również planowali wspinaczkę na Chumik, ale okazało się, że przewidzieli zbyt krótki czas oraz wybrali zbyt ryzykowną linię, więc ostatecznie zrezygnowali z akcji na górze.

 

Również dla naszego teamu zaplanowanie drogi jedynie na podstawie obserwacji ściany było sporym wyzwaniem. W pewnym stopniu pomogły mapy opracowane przez Łukasza Stępka z Sharpmap, ale alpiniści musieli przede wszystkim zaufać intuicji opartej na doświadczeniu. Wadim celnie streścił całą przygodę na swoim Instagramie: „Long days, cold nights, endless granite” (długie dni, zimne noce, niekończący się granit). Poniżej przedstawię garść szczegółów z tego przejścia.

 

W ramach aklimatyzacji zespół osiągnął wysokość 6100 metrów. Na niej podczas biwaku nastąpiło załamanie pogody. Po 20 godzinach spędzonych w namiocie alpiniści wycofali się do bazy przy bardzo złej widoczności, wykorzystując ślad GPS na zegarkach.

 

 Fot. Mocno eksponowane fragmenty mikstowe na filarze Chumik Kangri; fot. Adam Kaniak

 

Właściwy atak na ścianę przypuścili w nocy, aby zminimalizować ryzyko kamieni spadających na kilku śnieżno-lodowych wyciągach (do 70–80o), wiodących pod właściwą formację – wybitny skalny filar. Adam Kaniak tak opisał pierwszy dzień akcji: „Im wyżej się wspinaliśmy, tym było bardziej stromo. Wyciąg za wyciągiem prezentował całkiem solidne wspinanie mikstowe, zazwyczaj około M5, ale z ciężkimi plecakami i przy rozrzedzonym powietrzu nie była to bułka z masłem. Oprócz kilku bardziej kruchych fragmentów szliśmy po idealnym, złotym granicie – to prawdziwy skarb Karakorum, o którym możesz tylko pomarzyć w Nepalu”. Zespół zabiwakował w dwuosobowym namiociku na śnieżnej grańce, na wysokości 6250 metrów, przed największym spiętrzeniem ściany.

 

Drugi dzień upłynął pod znakiem szukania właściwych formacji w górnej części filara. Team napotkał rzetelne trudności klasyczne, a na jednym wyciągu był zmuszony do wspinaczki hakowej. Najbardziej spektakularne okazało się pokonanie formacji, którą chłopaki nazwały Świecznikiem. Po osiągnięciu wierzchołka filara musiały przetrawersować w lewo, do łatwiejszego kuluaru prowadzącego na szczytowe plateau. „W tym miejscu Michał wykazał się fantastycznym wyczuciem do wyszukiwania drogi – […] w supereksponowanym terenie zrobił trawers i zewspinał się do systemu zacięć” – wspominał Adam. Biwak wypadł już na wysokości 6600 metrów, zaledwie 150 metrów poniżej topu.

 

Członkowie zespołu walczyli nie tylko z materią, ale też z indywidualnymi kryzysami. Michał przeżywał takowy po pierwszym dniu wspinaczki. Wadim miał symptomy zatrucia pokarmowego i był permanentnie osłabiony. Z kolei Adam stracił czucie w stopach podczas ataku szczytowego, więc na wierzchołku koledzy rozcierali mu stopy i zaaplikowali zastrzyk z heparyną.

 

 Fot. Biwak w dwuosobowym namiociku na śnieżnej grańce, Chumik Kangri; fot. Adam Kaniak

 

Jak zwykle przy trudnym wspinaniu w stylu alpejskim, wejście na szczyt, na którym zespół stanął już o 8:00 rano trzeciego dnia, nie oznaczało końca przygody. Wyzwanie ma jeszcze większy ciężar gatunkowy na dziewiczych wierzchołkach. Tak było i tym razem.

 

Polsko-słowacki team schodził granią, której nie znał nawet z widzenia. Zresztą tę drogę planowali zaatakować wspomniani Tyrolczycy, jednak teren, który musieliby pokonać, okazał się tak parszywy w dolnej części, że zrezygnowali. Nasi alpiniści najpierw osiągnęli miejsce ostatniego biwaku, a potem zaczęli zejście po dość połogim śniegu, który stopniowo stawał się coraz bardziej stromy, zlodowaciały i kaprawy, przez co wymagał asekuracji. W lepszej jakości lodzie wybrali zjazdy z abałakowów. „Straciłem rachubę po dziesięciu” – wspominał Adam. Ostatni odcinek to zjazdy 400-metrową skalną ścianą fatalnej jakości. Aby zminimalizować ryzyko, zespół starał się instalować stanowiska w miejscach osłoniętych przed ostrzałem kamieni. O 21:00 osiągnęli podstawę ściany – prawie bez szpeju zostawionego na stanowiskach, ale szczęśliwi, że przygoda dobiegła końca.

 

Tekst / PIOTR DROŻDŻ

* * *

Tekst w całości przeczytasz w 301 (4/2025) numerze Magazynu GÓRY.

GÓRY w formacie pdf można też kupić w naszej księgarni Książki Gór > link